Begin de jaren tachtig had ik het genoegen om met Maurice in contact te komen. In eerste instantie als BTK-er bij de Federatie Leefmilieu Hageland in Aarschot maar die contacten groeiden verder uit via de Kultuurkring Ernest Claes in 1885 en het daaruit voort gegroeide Ha-team en een would-be-groepje dat we oprichtte met de alles zeggende naam ‘Midlife crises’.

Maurice was de voortrekker van al die dingen, niet dat hij dat dat zo direct opviel maar hij stuurde ons tot het zover was.

Maurice was een natuurlijke leidersfiguur, een diplomaat, maar ook iemand die maar zelden het achterste van zijn tong liet zien. Hij had zijn politieke voorkeuren maar dat nam niet weg dat hij met zo goed als iedereen over de baan kon. Een mening kon hij heel goed scheiden van de mens die ze had. Hij wist ook diezelfde politiek ‘te gebruiken’ voor zijn doeleinden. Enfin hij was een man van heel veel kwaliteiten. Dat hij sociaal geëngageerd was en één van de eerste voortrekkers voor een ‘beter leefmilieu’ hoeft geen betoog.

Maar één ding zal me altijd aan hem binden: zijn weergaloze humor. We hebben heel wat af gelachen die jaren dat we samen waren, emmers vol… heerlijke, zalige tijden.

Ach An, het zou ons te ver leiden om hem te proberen te ontleden en dat wil ik ook niet. De mens Maurice Swinnen was en is wat we ons van hem herinneren. En bij mij waren dat ‘allemaal’ heerlijke herinneringen.

Gust